Kabullenirsen Gülebilirsin!

Ağlamak üzer beni ağlamak istemem. Kızıp etrafımdaki insanların kızgınlıkla kalplerini kırmak istemem. Kırıldığımda o kırgınlığı bütün gün üzerimde taşımak, sınavda bile kırgınlığımı düşünmek istemem. Hep gülmek isterim. Sende gülmek ister misin benimle?

Gülmeyi başardım. Kızdığımda, acı çektiğimde bile gülmeyi başardım. Nasıl mı? Duygularımı kabullenerek. En büyük hatalarımızdan biriymiş meğersem duygularımızı bastırmak. Kızdığımızda “kızmıyorum!” diye bağırmamız gibi mesela. Kızgınız ama kabullenmiyoruz.

Bir film izlemiştim: Manhattan’da Sihir. Oradaki prenses kızgınlık hissine kapıldığında “Sana kızdım, evet! Ben kızdım sana! Kızgın hissediyorum” diye söylediğinde kızdığı adama, aniden gülmeye başladı. Başta anlayamamıştım. İnsan kızınca neden güler ki? Aynısını denedim kızdığım bir anda. “Evet ben çok kızdım” dedim ve gülmeye başladım. Çünkü duygumu kabullenmiştim. Kabullenmek gerekiyormuş sadece her an gülebilmemiz için.

Acı çektiğini, kızgın olduğunu, kırıldığını kabullen! Nasıl gülmeye başladığını sende farkedeceksin, hissedeceksin.

Dudaklarının kenarlarını yukarı doğru kıvır bakalım. Evet işte bu! Evet, evet gülmek sana çok yakışıyor!

About Kübranur Ateş

Kübranur Ateş, 1998 yılında Bursa'da doğdu. Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi mezunu. Şu anda Atatürk Üniversitesi Sosyal Hizmetler Bölümü 1. Sınıf ve Anadolu Üniversitesi Dış Ticaret 1. Sınıf öğrencisi. Spiritüel ve psikolojik konularda kendini geliştiriyor. Bioenerji Master olarak şu anda çeşitli bireysel çalışmalar yapıyor. Hobileri; blog yazıları yazmak, kitap okumak ve resim çizmek.