Kendimizi İhmal Ediyoruz

Kendimizi İhmal Ediyoruz

Hayatta hep bir mücadele içerisindeyiz. Kendimizi sürekli bir yerlere yetişme telaşında buluyoruz bazen. Hiçbir zaman tam olarak rahat rahat oturup dinlendiğimiz bir zamanımız olmuyor belki de. Çünkü hayat sürekli  bir döngü halinde olduğu için yine yapmamız gereken bir şeyler çıkıyor. Ya da biz bir şeyleri gereğinden fazla yüklenerek sorumluluklarımızı arttırıyor  olabiliriz. Yaşamımızda yoğun koşuşturmacalar içerisinde kendimizi nereye koyuyoruz? Bunca telaşlarımız içerisinde kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz? Yoksa kendimizi en sonlara koyup kendimizi ihmal mi ediyoruz? Kaç kere durup bu soruları düşündük? Sorunlarımız hayatımızın içerisinde elbette olacaktır. Bazen de kendimiz sorun  oluşturmaya ya da olumsuz bakmaya meyilli olabiliriz. Bu durumun elbette ki birçok sebebi olmakla birlikte bence en başta  çocukluk döneminde yaşadıklarımız kendimizi ihmâl etmemizde etkilidir.

Çocukluk Döneminin Etkisi

          Hepimizin çocukluğu dört dörtlük değil maalesef. Eksik kalan, yara alan ve olumsuz taraflarımız vardır elbette. Böyle taraflar daha çok yetişkin olduğumuzda kendini gün yüzüne çıkarıyor. Aldığımız kararlarda, sergilediğimiz davranışlarda çocukluk dönemindeki olumsuzlukların  izlerini taşıyoruz. Sevmediğimiz özelliklerimize ya da eksik yönlerimize bakarken kendimize çok acımasız davranabiliyoruz.  Bazen aynı durumları başkasında görsek bile kendimize verdiğimiz tepki kadar tepki göstermiyoruz. Kendimizi suçlamayı çok güzel yapabiliyoruz. Niye yapıyoruz peki bunu kendimize? Başkalarına gösterdiğimiz ilgiyi, sevgiyi ve şefkati kendimize göstermemiz gerekmiyor mu? Zaten çocukluğumuzda yara almış olan benliğimizi bir kez de biz inciterek kendimizi ihmâl etmeyelim. Çocukluk döneminde  yaşadıklarımız için ailemizi suçlayıp içimizde öfke biriktirmek yerine affetmeyi seçmeliyiz. Çünkü onlar da muhtemelen önceden getirdikleri birikimleri kadar bize ortam sundular. Affederek asıl  kendimize iyilik yapmış oluyoruz. İçimizdeki çocuğun eksik kalan yönlerini kendimiz tamamlamaya çalışmalıyız. Öncesinde ihmâl edilmiş ne varsa kendimiz için onları yapmaya özen göstermeliyiz ki birde biz kendimizi ihmâl etmeyelim. İnsan herkese her şeye yetişiyor da kendine geç kalıyor sanırım. Geç kalmakla elbette her şey son bulmuş değil. Kendimiz için bir şeyler yapmaya başladığımızda yani kendimizi ihmal etmediğimizde her şey bambaşka bir hal alabilir. Kendimize iyi bakarsak eğer kendimizi ihmal etmemiş oluruz.

Kendimize nasıl iyi bakarız?

  • Öncelikle kendimizi sevmeli ve değer vermeliyiz.
  • Kendimizi eksik yönlerimizden ötürü suçlamak yerine kucaklayıp eksiklerimizi tamamlamalıyız.
  • Kendimize zaman ayırmalıyız.
  • Dengeli beslenmeli, uyku düzenini sağlamalı ve spor yapmalıyız.
  • Kendimize hiçbir şey yapmadan durabileceğimiz boş zaman oluşturmalıyız.
  • Müzik dinlemeli, kitap okumalı,  ve doğada zaman geçirmeliyiz.
  • Kendimize yatırım yapmalıyız.
  • Stresli, olumsuz, huzursuz kişi ve ortamlardan olabildiğince uzak durmalıyız.
  • Çok aşırı düşünmekten kendimizi uzaklaştırmalıyız.
  • Şimdi de kalmayı alışkanlık haline getirmeli geçmiş ve gelecek de yaşamayı bırakmalıyız.

Elbette bunların dışında daha sayabileceğimiz birçok madde vardır. Kendimize en çok neyin iyi geldiğini en iyi biz biliriz. Hayatımızın merkezine sevdiğimiz, bize değer katacak   insanlar ve aktiviteler koymalıyız. Kendimizi ihmal etmek istemiyorsak eğer kendimize iyi bakmalıyız. Kendimiz iyi olduğunda ancak hayattan zevk alabilir ve çevreye ışık saçabiliriz. İçinizdeki ışığı dışarı çıkarmaya var mısınız?