İçinde bulunduğumuz çağ eskilere nazaran bazı açılardan bizleri özgürleştirse de aslında zihinsel özgürlüğümüzü elimizden çalan soğukkanlı bir hırsız diyebilir miyiz?

Bebeklik evresinden çıkıp artık çocukluk çağına geçmiş ve hayatımızın tamda en şiddetli keşif dönemlerinde olduğumuz o yaşlarımızı düşünelim. Ne kadarda açıktı algılarımız. Şimdilerde beş dakika daha uyuyabilmek için yalvardığımız ailemize o zamanlar uyumamak için ağlardık. Hayatı kaçırmamak için. Beş dakika daha yeni şeyler keşfedebilmek için…

Çocukluk dönemi akla gelince en çok oynanılan oyunlardan, ne kadar masum ve çok tatlı olduğumuzdan falan bahsedilir. Peki ya özgür zihinlerimizden?

Büyüdükçe çocukluktaki o henüz işlenmemiş, dayatlara esir düşmemiş saf zihnimizi kaybederiz. Kendi benliğimizden çıkan düşüncelerimiz içinde bulunduğumuz toplumun salt doğrularına ve yanlışlarına göre şekillenir. Toplumdan dışlanmak istemeyen benlik, bu doğrultuda genellemeler üzerine şekillenmeye başlar.

Misal-1 Güzellik Algısı

Eğer bu toplumda güzel/yakışıklı bireyler olarak adlandırılmak istiyorsak pürüzsüz yüzler, ince beller, kaslı vücutlara sahip olmalıyız. Ancak bu doğrultuda toplumun güzellik algısına yaraşır bireyler olabiliriz.(!) Bu doğrultuda kendimizi sevebiliriz. Birçok kadının -ki toplum güzellik algısını en çok kadınlar üzerinde kullanır – kendisine çirkin olduğu söylendiği için özellikle görünüşünü en çok dikkat aldığı ergenlik döneminde intihara kalkıştığını biliyor musunuz? Şu an hayatta olan 7 milyar insanın tek bir parmak izi bile birbirinin aynı değilken bizlerden nasıl tekdüze olmamız beklenebilir ki?  Yüzbinlerce insan dayatılan güzellik standartlarına erişebilmek için ekonomiye can veriyor. Oysa bizi biz yapan yüzümüzdeki çizgiler, vücudumuzdaki izlerdir. Her birimiz bize özel farklılıklarımızla güzeliz.

Misal-2 Zeka Algısı

Ülkemizde ne yazık ki zeka kavramı yalnızca sayısal zeka ile ilişkilendiriliyor. Matematik derslerinde başarılı olamayan, ekmek alırken para üstünü kafadan hesap edemeyen bir çocuk  zeki sınıfına giremiyor. Eğer çok iyi bir sözel zekaya sahipse ya da resme, müziğe yeteneği  falan varsa atın çöpe gitsin. Matematik iyi değilse bir işe yaramaz! Oysa sayısal zekanın yanında dilsel, ritmik, içsel, sosyal, kinestetik ve varoluşçu zeka türleri mevcut. Her birinin ayrı üstün yetenek ve becerileri  var. Bize dayatılan bu zeka algısı yüzünden kendini zeki olmadığına inandırmış bir çok insan, bir çok genç,  tazecik beyinlerini doğru yönde geliştirebilecekken şuan özgüven eksikliği yaşayan ve muhtemelen her gün başarısızlıklarına isyan eden bir birey olarak gününü doldurmakla meşgul.

Misal-3 Yaşamın Gerisinde Kalma Algısı

İyi bir lise şart.

Üniversiteyi kazandın mı? Bu sene olmadı mı? Seneye hangi bölüm?

Mezuniyet ne zaman? İş buldun mu iş? Sırtını devlete dayamadan rahat edemezsin.

Düğün ne zaman? Gelin/Damat ne iş yapıyor? Onlar ev almış siz?

Çocuk yok mu çocuk=n ?

n+1 ne zaman? n+2?

Peki ya (nx(n+1) /2)²x(½$#@%)? Ve dahası sizin bütün denklemlerinizi boş küme haline getirebilir. Aman dikkat!

En sarsılmaz dediğim insanların bile bu konular üzerinde nasıl manipüle edilebildiğine tanıklık ettiğimden beri konunun önemini vurgularım. Çevremiz kendini bu konularda aşabilmiş insanlarla dolu olsa bile ne yazık ki hayata geç kalmışlık hissini üzerimizden savmak o kadar kolay olmayabilir. Bunun birçok sebebi olsa da en yaygın sebeplerinden bir tanesi sosyal medya. Sosyal medya üzerinden kusursuz gösterilen hayatlar, kartpostalı andıran filtreli manzaralar, Leyla ile Mecnuna, Ferhat ile Şirine taş çıkartan aşklar ve bizde olmazsa olmayacağını sandığımız, almazsak eksik kalacağımız tonlarca ürün.

Tüm bunlar bizim dışımızdaki her şeyin mükemmel olduğunu, bir şeylerden hep mahrum kaldığımızı, bizim neden bu kusursuz yaşamı hak etmediğimizi, yoksa kötü bir insan mı olduğumuzu sorgulamamıza yol açıyor. Yaşamın gerisinde kalmışlık hissini lanse ediyor. Sanki koşsak ta hiçbir zaman yakalayamayacağımız bir trenin peşinden gider gibi. Oysa koşmayı bırakıp şöyle bir yavaşlamalı insan. Yarışmayı değil yaşamayı seçmeli. Kendi hayatını kovalamadan yaşamın ona sunduklarına kucak açmalı.

Hayat bir dengeden ibaret. Kimsenin hayatı ne yazık ki algılatılan kadar mutlu ve kusursuz değil ve yine kimsenin hayatı da sadece zorluk ve acılardan ibaret değil. Hayatın kendisi bir denge. Herkesin inişleri çıkışları, yaşamın ona sundukları, alabildiği nefesin süresi, gülebildiği günlerin sayısı farklıdır. Bu yüzden kimseyle kendimizi kıyaslayamayız. Bunun için tüm şartların eşit olması gerekir öyle değil mi? Bu da mümkün olamayacağına göre bu hayattaki tek sağlıklı karşılaştırma dün ki biz ile bugün ki biz arasındadır.

O halde hala nefes aldığımızı hissedebiliyorken kendi kendimizi eğiterek zihnimizi özgür bırakalım. Kendimiz olalım. Dış dünyadan gelen kuru ot ve dikenlerden arındırıp bizi biz yapan düşünceler ekelim zihnimize. Onları yeşertip büyütelim ve gelecek nesillere rengarenk çiçekler sunalım.

The post Özgür Zihin appeared first on Motivasyon Ruhu.

Hayat herkese iyi davranıyordu, herkes mutluydu ama siz, yürümekten başka hiç bir şey yapamıyordunuz…

yapamamak…

Bu konunun hakkında en iyi ben konuşabilirdim.

Neden mi?

Çünkü bu anlattığım kişi benim.

Bence bana sorsalar, “İnsanın hayatını en çok zorlaştırabilecek fobi hangisidir?” diye, o zaman “Sosyal Fobi” diye cevap verirdim.

Çünkü o, benim tam tamına 18 senemi zehir etti.

En kötüsü ne biliyor musunuz?

Fobimle bu hayatta hiç karşılaşmasaydım, ömrüm boyunca bunu değiştirmek için de çabalamayacaktım.

Ama hayat beni öyle yerlerden vuruyor ki bazen…

Yolda yürürken, ayağıma takılan ve beni sinsice hep yere düşürenin tek şeyin bu Fobimin olduğunu anladım.

İlk önce aile arasında başladı. “Neden hiç konuşmuyor şu kız, dilini mi yuttu?” ve bazen de gerçekten kırıcı şakalar söylenirdi. Her geçen sene daha da artardı. İnsanların aklına, “Haa şu konuşmayan kız!” diye gelirdim.

Üzücü değil mi? Beni en derinden tanıyanların sayısı 5’den fazla değildir. Hatta belki de daha azdır. Bunun sorunu da, herkesle konuşamamam ve içimi dökemememdir.

En kötüsü ne biliyor musunuz?

Ne annemle, ne de babamla konuşabiliyorum. Hani bazı arkadaşlarınız olur ya, annelerine her şeyi anlatırlar, tüm sıkıntılarını, dertlerini, hatta yanına gidip, ağlayarak içlerini bile dökerler…

Evet, ben hiç bir zaman bunları yapmadım.

Yapamadım…

Açılmak istiyorum ama kelimeler çıkmıyor ağzımdan. Heyecanlanıyorum, konuşamıyorum… Karmakarışık bir şeyler oluyor içimde.

Ve öyle böyle 18 sene hayatımı bu şekilde sürdürmüşüm.

Ama aynı zamanda bu fobide öyle paradoks şeyler de yaşanabiliyor ki,

“Bu nasıl olabilir?” diye soracağınız türden.

Mesela arkadaş ortamında, en komik kız benimdir, en çok güldüren, en çok şakalar yapan benim. Okulda en iyi sunum yapanlardan biriyim. En iyi kağıda içini dökenlerdenim…

Gelelim sosyal fobiyle ne zaman çarpıştığıma:

O en büyük çarpışmanın olduğu yer, stajdı.

Bazılarınız için belki de komik gelebilir, ama staj yaptığım o hafta, benim için en kötü geçen haftaydı.

Bu fobimle ben bir sosyal alana girmiştim. Aslında okulumun yüzünden mecburdum. Yani sosyal fobi olan birisi, insanlarla ilgilenecekti …

Ortaya nelerin çıktığını, ya da çıkamadığını kendiniz de tahmin edebilirsiniz galiba…

Aynen de öyle oldu. Haftanın üçüncü günü öğretmenim ziyarete gelmişti ve iş yerindeki müdürle konuşmak istiyordu.

Ben aslında kendimi geliştirdiğimi ve bu fobimle bu sefer daha iyi işler başardığımı düşünüyordum ama…

Öğretmenim, ben ve müdürüm aynı odada otururken, müdürüm hiç düşünmeden konuşmaya başlamıştı.

“Öğrenciniz bu iş için yetersiz. Kendisi çok yanlış bir yere geldi. Hastalarla konuşmuyor, iletişim bile kurmuyor. Burada geçirdiği vakitler bomboş ve işe yaramaz. Bu şekilde devam edemeyiz.”

Hayatın gerçekleri vurulmuştu yüzüme. Daha nereye kadar kaçabilirdim ki zaten?

Göz yaşlarımı o gün gerçekten çok zor tutmuştum… Öğretmenimle yalnız kalınca, çıkmıştı tüm o gözyaşlarım…

Ve o noktadan sonra, her şeyin değişmesinin gerektiğini fark etmiştim. Böyle devam edemezdi. Her şeyden korkuyordum, bir şeylerle karşılaştığım an, kabuğuma çekiliyordum. Psikolojim bozuluyordu bu fobiyle, beni daha da derine çekiyordu bu bataklığın.

O yüzden destek almaya karar vermiştim.

Yeniden başlamak için çabalayacaktım artık. Daha güçlü bir ben için. Daha huzurlu bir hayat için…

Gelecekte sıkıntı çekmemek için…

Benim hikayem buydu ve eminim dışarıda hala onlarca, binlerce insan, sosyal fobinin yüzünden hayatının tadını çıkaramıyor. Çekiniyor, hatta kimselere bahsedemiyor bile. “Kendiliğinden hal olur.” diyenler de vardır, ama inanın ki kendiliğinden geçmiyor.

Benim bu aldığım destek sürecinde, kendi kişisel gelişimimi sizinle paylaşmak istiyorum.

Ama tek başıma değil, hep beraber başaracağız!

Artık yeni, huzurlu ve beyaz bir sayfa açmaya hazır mısınız?

The post Sosyal Fobi – Benim Hikayem appeared first on Motivasyon Ruhu.