Gülmeyi başardım. Kızdığımda, acı çektiğimde bile gülmeyi başardım. Nasıl mı? Duygularımı kabullenerek. En büyük hatalarımızdan biriymiş meğersem duygularımızı bastırmak. Kızdığımızda “kızmıyorum!” diye bağırmamız gibi mesela. Kızgınız ama kabullenmiyoruz.

Bir film izlemiştim: Manhattan’da Sihir. Oradaki prenses kızgınlık hissine kapıldığında “Sana kızdım, evet! Ben kızdım sana! Kızgın hissediyorum” diye söylediğinde kızdığı adama, aniden gülmeye başladı. Başta anlayamamıştım. İnsan kızınca neden güler ki? Aynısını denedim kızdığım bir anda. “Evet ben çok kızdım” dedim ve gülmeye başladım. Çünkü duygumu kabullenmiştim. Kabullenmek gerekiyormuş sadece her an gülebilmemiz için.

Acı çektiğini, kızgın olduğunu, kırıldığını kabullen! Nasıl gülmeye başladığını sende farkedeceksin, hissedeceksin.

Dudaklarının kenarlarını yukarı doğru kıvır bakalım. Evet işte bu! Evet, evet gülmek sana çok yakışıyor!

The post Kabullenirsen Gülebilirsin! appeared first on Motivasyon Ruhu.